Zastanawiam się, jak wytłumaczyć uczniom, że nie wszystkie treści w Internecie są prawdziwe. Czy macie jakieś wypracowane sposoby? Jakie komunikaty się sprawdzają, a jakie nie?
Według mnie najlepiej sprawdza się rozmowa oparta na przykładach i pytaniach 🙂 Zamiast straszyć, warto pokazywać dzieciom proste sytuacje i wspólnie zastanawiać się, czy dana informacja jest prawdziwa, kto ją stworzył i po co. Dobrze działa też uczenie zasady „zatrzymaj się i sprawdź”, zanim coś udostępnimy. Ważne, żeby dzieci wiedziały, że zawsze mogą zapytać dorosłego, jeśli mają wątpliwości.
Rozmowę warto zacząć spokojnie i bez straszenia. Dobrze jest pokazywać konkretne przykłady z internetu i wspólnie zastanowić się, czy dana informacja brzmi wiarygodnie i skąd pochodzi. Ważne, żeby uczyć dzieci zadawania pytań, sprawdzania źródeł i porównywania informacji w kilku miejscach. Gdy dziecko wie, że może zapytać i porozmawiać bez oceniania, łatwiej mu odróżnić prawdę od fałszu.
Najskuteczniejsze jest pokazanie uczniom konkretnych przykładów – np. porównanie prawdziwej i fałszywej informacji oraz analiza, co je odróżnia. Ważne jest, żeby nie ograniczać się do nakazów typu “nie wierzcie we wszystko w Internecie”, tylko uczyć krytycznego myślenia: sprawdzania źródeł, porównywania wiadomości w kilku miejscach, szukania opinii ekspertów. Dobrze sprawdzają się też krótkie ćwiczenia praktyczne, np. rozpoznawanie fake newsów w grupach – uczniowie wtedy sami wyciągają wnioski. Z kolei komunikaty straszące lub nadmiernie nakazujące rzadko działają – lepiej pokazać, jak konkretne narzędzia i zdrowy rozsądek pomagają odróżnić prawdę od fałszu.
Myślę, że z dziećmi (i uczniami) najlepiej rozmawiać normalnie, bez straszenia. Jak ktoś mówi tylko „nie wierz w Internet”, to niewiele z tego wynika. Lepiej pokazać jakiś przykład z sieci i wspólnie się zastanowić, czy to w ogóle ma sens.
Fajnie też uczyć zadawania prostych pytań, np. kto to napisał, skąd to jest i czy inne strony piszą to samo. Dzięki temu sami uczymy się myśleć, a nie tylko wierzyć we wszystko.
Ważne jest też to, żeby uczeń wiedział, że może zapytać nauczyciela albo dorosłego i nikt go nie wyśmieje. Wtedy łatwiej odróżnić prawdziwe informacje od fake newsów.
Zgadzam się, że kluczowe jest spokojne podejście i rozmowa oparta na przykładach. Straszenie albo zakazy zwykle nie działają, a uczenie zadawania prostych pytań naprawdę pomaga.
Ważne też, żebyśmy my jako dzieci wiedziały, że możemy zgłosić wątpliwości dorosłym bez obawy o ocenę czy wyśmianie.
Czytając ten wątek, mam poczucie, że bardzo mocno wybrzmiewa jedna ważna rzecz – zaufanie.
Dla mnie rozmowa o nieprawdziwych informacjach zaczyna się nie od samego Internetu, ale od relacji z dzieckiem. Jeśli uczeń wie, że może powiedzieć „nie wiem” albo „coś mnie zaniepokoiło” i nie spotka się z oceną czy wyśmianiem, to dużo łatwiej uczy się weryfikować treści.
Proste pytania typu „kto to napisał?”, „dlaczego ktoś mógł chcieć, żebyśmy w to uwierzyli?” często działają lepiej niż długie instrukcje. Wtedy dzieci same dochodzą do wniosków, a to zostaje z nimi na dłużej.
Autor
Wpisy
Wyświetlanie 10 wpisów - od 1 do 10 (z 10 w sumie)
Musisz się zalogować by odpowiedzieć w tym temacie.
Zaloguj się
Nazwa szkoły
Miejscowość
Oświadczam, że zapoznałem się z Polityką Prywatności oraz Regulaminem. Jeśli jestem uczniem – oświadczam, że działam za wiedzą i zgodą opiekuna (zgodnie §4 Regulaminu)
.
